برای تولید این نوع جورابها از دستگاههای جوراب بافی نیمه کامپیوتری ایتالیایی استفاده میشود و سال ساخت دستگاههای حاضر در ایران به جنگ جهانی دوم بر میگردد 🙂 این دستگاهها چون بسیار قدیمی هستند کارکردن با آنها بسیار سخت است و بدرد افراد مبتدی نمیخورد. نخی که برای تولید آن استفاده میگردد نخ نایلون است این نوع نخ ها بیرنگ (بعبارت بهتر سفید) هستند و بعد از تولید جوراب رنگرزی میگردند و اگر شهرستان باشید رنگرزی آنها خود دردسری عظیم خواهد داشت. نمره سیلندر این چوراب ها بسیار ریز باف هستند و نمره سیلندرشان چیزی بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ است یعنی هر دستگاه ۳۰۰ الی ۵۰۰ عدد سوزن نیاز دارد.
تهدید های تولید جوراب شیشه ای پارازین
گران بود مواد اولیه: از اواخر سال ۱۴۰۱ قیمت نایلون سر به فلک کشید و تولید کننده های پارازین و شیشه ای خیلی ها شیف کاری خودشان را کاهش دادند و یا اینکه کامل تعطیل نموده اند. جالبی داستان اینجاست که اگر بخواهید نخ را گران هم بخرید خیلی از مواقع پیدا نمیشود و مواد اولیه را قالبا با کارت ملی سهمیه بندی شده میفروشند. نبود قطعات یدکی: چون این دستگاه ها بسیار قدیمی اند قطعات آن هم کم یاب است و خیلی از مواقع شما مجبورید در کنار دستگاه چند دستگاه اوراقی بخرید و از قطعات اوراق شده استفاده نمایید. گران بودن قطعات یدکی: نمونه بارز مواد مصرفی این دستگاه سوزن است و هر سوزن دونه ای خدود ۷ هزار تومان میباشد یعنی اگر اشتباه کنید و بخواهید همه سوزن های دستگاه را عوض کنید دوبرابر پول دستگاه باید پول سوزن بدهید. مصرف پایین : مشتری خانم با خودش دو دوتا چهار تا میکند و در انتها به این نتیجه میرسد من که میخوام برای جوراب شیشه ای پارازین ۵ هزار تومان بدم و نهایتا یک هفته عمر کند ۳ هزار تومان بیشتر هزینه میکنم و یک جوراب نخی محکم تر میخرم تا صرفه اقتصادی داشته باشد و همین عامل سبب شده تقاضا برای این جوراب کاهش چشمگیر داشته باشد.
چرا جوراب بدون کش بند خور توی بازار ایران نیست اگه وارد کنن بازار خوبی پیدا میکنه